Użycie ciężkich karabinów maszynowych i granatników nabiera szczególnego znaczenia w miarę zbliżania się do nieprzyjaciela, gdy łączność z artylerią i ciężkimi broniami maszynowymi, działającymi z tyłu staje się trudniejszą. W pobliżu nieprzyjaciela, w terenie trudnym, zwłaszcza, gdy łączność z tyłu zawiedzie, dowódca plutonu w razie potrzeby nie powinien wahać się podporządkować sobie jednej z najbliższych jednostek ciężkich karabinów maszynowych i pociągnąć ją za sobą, by mieć bezpośrednie wsparcie i móc szybko zorganizować ogień na osiągniętym przedmiocie. Ogień granatników kieruje się głównie na bronie maszynowe przeciwnika, zwłaszcza wtedy, gdy trudno je zwalczać inna bronią, wskutek ich bliskości. W razie potrzeby dowódca plutonu zarządza przejściowe okopanie się dla przetrwania pod silnym ogniem przeciwnika, lub dla wytężonej walki ogniowej. Troszczy się jednak wtedy o to, by ogólnego biegu natarcia nie zahamować. Działanie gazem i napad lotników nieprzyjaciela nie może odwieść plutonu od wykonania swego zadania.